De morgen begon met dubben, zal ik wel of niet gaan. In het stadje waar ik op een steenworp afstand van woon, is een initiatiefrijk groepje nog niet zo heel lang geleden begonnen met het organiseren van een maandelijkse lunch onder de naam Broodje KK. De KK staat voor Kleintje Kunst. Iedere tweede woensdag wordt er iemand uit de regio uitgenodigd om rond het middaguur een lezing of iets dergelijks te verzorgen, met als afsluiting een gezamenlijke lunch. Van meerdere kanten had ik al gehoord, dat het gezellig en leuk was en dat het ook wel wat voor mij zou zijn. Ik ben immers op de woensdag toch altijd vrij? Ik prijs mij gelukkig dat ik mensen ken, en dat mensen mij kennen, dat wanneer ik bel, ik precies dat kleine zetje krijg wat ik nodig heb.
Deze morgen was het de beurt aan de bij ons in de regio toch wel heel bekende kunstenaar Gerrit Breteler. (Het zal mij niet verbazen als hij met het verstrijken van de jaren ook enige bekendheid in den lande zal krijgen). Hij beoefent de kunst vanuit drie invalshoeken, namelijk vanuit de schilderkunst, vanuit de muziek en vanuit het schrijven. Tot aan vandaag heb ik niet begrepen waarom hij zich niet op slechts één terrein begeeft maar op de drie genoemde. Ik begrijp nu dat dit te maken heeft met hoe hij cultuur ervaart en beleeft. Zijn voordracht nam ons, het publiek, ongeveer 60 man, mee in zijn denkkader. Hierbij gebruikte hij een aantal uiteenzettingen van professor.dr.c.a. van Peursen. Op zijn retorische vraag of we deze beste man kenden zei ik in gedachten: ja. Ik wist wel bijna zeker dat ik een boek van deze professor op de boekenplank had staan.
De voordracht begon met een korte uiteenzetting over de interesse van de spreker voor de schilders van de 17e eeuw en met name Rembrandt. Op amusante wijze vertelde hij hoe hij als zesjarig jongetje met zijn vader mee was naar een museum waar een zelfportret van Rembrandt hing en hoe hij zich, zo klein als hij was, zich daarmee op de één of andere wijze mee verbonden had gevoeld. In een paar zinnen vertelde hij daarna iets over de schildertechniek die bij de Nachtwacht gebruikt is waardoor ik zodanig geprikkeld ben om opnieuw dit schilderij te gaan bekijken. Vanuit de 17e eeuw ging hij naar de kunst van de primitieve volken om vandaar uit de cultuur in drie fasen te schetsen, namelijk de mytische, de ontologische en de functionele fase.
Ik raakte geboeid en omdat ik deze kennis graag vast wilde houden pakte ik een pen en een boekje om het één en ander op te schrijven. Ik heb het als een heel bijzondere bijeenkomst ervaren en ik ben zeker van plan om deze lunches vaker te gaan bezoeken, maar de grootste verrassing kwam in de avond.
Nieuwsgierig geworden naar het genoemde boek, zocht ik dit op en sloeg het open. Groot was mijn verbazing toen ik zag dat ik heel veel in dit boek onderstreept had. Kennleijk had ik dit boek tijdens mijn studie behoorlijk bestudeerd.....edoch, naar het scheen was er niets of bijna niets van dit alles blijven hangen. Ik ben er maar eens voor gaan zitten en ik heb verschillende passages opnieuw gelezen en heel langzaam komt de vroeger opgedane kennis weer naar boven. Al die kennis die ik zo goed kan gebruiken om de kunst, waar ik, zoals ik onlangs al schreef, meer en meer in geinteresseerd ga raken, wat toegankelijker voor mij te laten zijn. En dat dit, deze uiteenzetting, juist nu op mijn pad komt. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Dit maakt het leven zo leuk!
]]>
Soms is het vreemd om te moeten ontdekken dat jij je wel iets uit je kindertijd herinnert, maar dat de vader daar geen enkele herinnering meer aan heeft. Het volgende deed zich vanavond voor: P. en ik hebben, in navolging van zijn en mijn ouders, want zo ging dat heel vroeger, vanaf het begin er ook een gewoonte van gemaakt om samen te gaan stemmen. Vandaag moest dat ook gewoon gebeuren, ook al betekende dat, dat we hem even alleen moesten laten. Liever had ik hem even mee laten gaan, net zoals ik vroeger met hen mee mocht. Ik herinner mij nog dat ik bij hem voor op de fiets zat, op een zadeltje dat op de stang gemonteerd was. Als ik goed mijn best doe kan ik nog bijna voelen hoe fijn ik het vond om zo met hem mee te mogen. Ik weet nog dat ik de vraag stelde wat er zou gebeuren als zij, vader en moeder niet gingen stemmen. er was toen immers nog opkomstplicht. Mijn vader liet mij geloven dat er dan een boevenwagen langs zou komen om hem en mijn moeder op te halen. Ik zat vanaf dat moment helemaal zielsgelukkig op die fiets omdat mijn vader en moeder zo wijs waren dat zij het niet zo ver lieten komen......Toen we na een tien minuten weggeweest te zijn weer thuis kwamen, vertelde ik mijn vader dit verhaal. Hij kon het zich niet meer herinneren. Er kwam bij hem een hele lichte herinnering naar boven toen ik hem antwoord gaf op zijn vraag of ik ook nog wist waar er toen gestemd moest worden. Met de naam van de school die ik noemde kon hij akkoord gaan. Het gesprek ging verder over de afschaffing van de verschijningsplicht in 1970. Een boevenwagen kwam er dan wel niet aan te pas, maar degenen die niet in het stemlokaal verschenen werden wel met een boete verblijd. Heel nostalgisch zuchtte mijn vader dat dat het misschien toch beter was geweest wanneer die afschaffing niet was gebeurd. Dan zou iedereen tenminste gewoon naar de stembus gaan. P. en ik hebben toch maar even uiteengezet dat wij de vrijheid om te stemmen toch wel één van de grondbeginsels van de democratie vinden. Ik kan nu wel begrijpen dat mijn vader zich die uitleg van die boevenwagen niet meer herinnert. Voor hem was het zo maar een losse opmerking, voor mij was het als kind een inkleuring van een werkelijkheid. Grappig hoe zoiets dan bijna een halve eeuw later nog weer eens boven komt drijven.
]]>
Vandaag was ik even in een andere wereld en wel in de wereld die kunst heet. In die wereld ben ik zeker niet als kind aan huis, maar naar mate het aantal bezoeken aan verschillende musea toeneemt hoe minder ik mij als een kat in een vreemd pakhuis ga voelen. Door het kleine beetje ervaring wat ik heb opgedaan, kan ik mij nu gewoon overgeven aan datgene wat ik zie. Eén keer eerder ben ik in het Gronings Museum geweest, maar ik kon mij gek genoeg weinig van het gebouw herinneren.
(Iets wat ik nu niet meer begrijp, want de bouw van het museum is op zich al de moeite waard.) Het was toen een expositie over mannequins: ik herinner me iets over een jurk en schoenen van Naomi Campbell. Nu bestond de expositie uit vier afzonderlijke gedeelten. Het eerste gedeelte, de mode was wat extravagant. Hier heb ik weinig foto's van gemaakt, omdat ik de opzet van dit geheel niet zo heel goed heb begrepen. Vervolgens kwamen we bij de sculpturen van Folkert de Jong terecht. Deze hebben levensechte menselijke afmetingen en zijn gemaakt van onder andere polyurethaan schuim, zeg maar een soort piepschuim van roze of blauw.
spreekt mij meer aan dan het ander, maar er zitten toch heus heel aardige dingen bij. En weer staat de kunst bij mij aan de deur te rammelen om daar eens wat meer aandacht aan te besteden. Ik ga dat ook zeker doen. In de eerste plaats ga ik op mijn weblog een nieuwe rubriek aanmaken met de titel kunst. 
Verder ligt het in mijn voornemen om dit weekend naar het museum in Groningen te gaan. De exposities die daar momenteel zijn lijken mij wel de moeite waard om daar eens te gaan kijken, zeker in zo'n regenachtig weekend wat ons kennelijk te wachten staat. Wat een bibliotheekbezoekje al niet te weeg kan brengen, of nog anders gezegd, een boek dat in eerste instantie door mij als saai beoordeeld werd. Ik had dat boek niet meegenomen om in te leveren, ik wilde het nog even proberen, maar ik wilde iets anders achter de hand hebben. Ik ben dus verder gegaan in God's Gym en mijn conclusie is uiteindelijk dat ik het een prachtig boek vind. En zo tijd nemend voor van alles en nog wat kan ik terugkijken op een prima weekje. Of ik daadwerkelijk mee ga doen aan die schrijfwedstrijd weet ik nog niet. Daar heb ik nog tot begin april de tijd voor. je weet maar nooit wat er in mijn hoofd gebeurt.
]]>
Waar waren we ook al weer mee bezig? O ja, het kabinet was gevallen. Daar wilde ik op mijn weblog aandacht aan besteden, maar eerst was het tijd voor Weeuwsnitje. Dochterlief had mij al ingepraat dat de kleine prinses even helemaal in de ban van sneeuwwitje was. Ze was dan ook nog niet zo lang binnen toen de vraag aan haar moeder was of ze Sneeuwwitje mocht worden. Naast Tinkywinky, poes en beer hadden deze attributen ook een plekje in de weekendtas gevonden
. Van mijn andere prinsesje had ik ook al begrepen dat Sneeuwwitje heel erg hoog scoort in de belevingswereld van een kleuter. Het waarom ontging mij toen, maar in eerste instantie ook nu. Zelf vond ik het vroeger maar een eng sprookje. Ik zie nog de illustratie in het boek. Een heel mooi meisje wat maar een beetje stil in een glazen kistje ligt met allemaal huilende dwergen er om heen.....Maar nu, na goed naar het spel van deze kleuter geluisterd te hebben weet ik waarom kleuters zich graag identificeren met Sneeuwwitje. Ze is immers de mooiste van het land?
Ik heb dus weer heel wat bijgeleerd. Maar genoeg over de sprookjeswereld, terug naar de harde werkelijkheid. Dit keer heb ik de val van het kabinet aan zien komen. Woensdag had ik voor mijzelf de conclusie al getrokken dat dit stond te gebeuren. Mede hierdoor voel ik voor het eerst weer eens een vlammetje aanwakkeren wat duidt op enige interesse in de politiek. Na mijn politieke geëngageerdheid in mijn jonge jaren, ik was toen midden twintig en ik enthousiast de idealen aanhing van de toenmalige PPR met partijleider Bas De Gaay Fortman, heb ik vele jaren aan de zijlijn gestaan, soms niet eens toekijkend. Ik kan mij nu helemaal vinden in de opstelling van Wouter Bos en ik waardeer het ten zeerste dat hij niet overstag is gegaan. De komende tijd zal het vanuit politiek oogpunt een hele spannende maar ook een boeiende tijd gaan worden. Ik denk dat dit de eerste geschiedenis van deze nieuwe eeuw zal gaan worden. Ik ga in ieder geval de komende ontwikkelingen met grote interesse volgen. 
Woensdag is mijn vrije dag, maar veel van deze dagen zijn in de afgelopen maanden aan allerlei activiteiten opgegaan waardoor ik niet echt zelf een invulling aan deze dag kon geven. Vandaag zou de dag van mij zijn en bij het ontwaken had ik al zoiets van: Pluk De Dag. In de vroege ochtend bleef het een beetje dubben over wat ik nu zou gaan doen, zwemmen of lekker een stuk gaan lopen. Na enige klusjes van huishoudelijke aard, zag ik dat de zon inmiddels ook uit de veren was; de lucht was blauw, het was mooi helder weer en op basis van deze ingrediënten was het niet moeilijk om een beslissing te nemen (en niet een beslissing maken, zoals ik tegenwoordig zoveel mensen hoor zeggen). Naar buiten. Wandelen. Na een paar kilometer was ik bij het Eeltjemeer. Omdat ik dit meer nog nooit bevroren had gezien, leek me dit een goed moment om daar eens een paar foto's van te maken. 
